نقشخوان ما
صـبـحـگــاهي ســر خـونـاب جــگــــر بگشاييد
ژالــه ي صـبـح دم از نـرگــــس تـــــر بگشاييد
دانــه دانــه گـهـــر اشــــك بـبـــاريـــد چنـانك
گـره رشتــه ي تسـبــيــــح ز ســـــر بگشاييد
سـيــل خـــون از جـگـــر آريـد سوي بام دماغ
نـاودان مــــــــژه را راه گــــــــذر بـگـشــــاييد
چـون سـيـــاهي عنـب كاب دهد سرخ ، شما
سـرخـي خــــون ز سيــاهي بـصـــر بگشاييد
بـرق خـــون كز مـــژه بر لب زد و لب آبله كرد
زمـهـــريــــــري ز لــــب آبـلـــــه ور بـگشـاييد
بـه وفـــــاي دل مــن نـالـــه بـرآريـــد چنــانك
چـنـبــر ايـن فـلـــك شـعـــــوذه گــر بگشاييد
چـون دو شـش جمـع برآييد چـو يـاران مسيح
بـر مــن ايـن شـشــدر ايــــام مــگــر بگشاييد
بـه جـهــان پشـت مبنديد و به يك صدمه ي آه
مـهـــره ي پـشــت جهــان يك ز دگـر بگشاييد
بـه غــــم تــــازه شـمـــاييـــد مــرا يــار كهــن
سـر ايــن بــار غـــم عـمــر شـكـــــر بگشاييد
هـمـه همـخـــوابـــه و همــدرد دل تنگ منيــد
مـركـب خــواب مــرا تـنــگ سـفــــــر بگشاييد
نه نه چشمم پس از اين خواب مبيناد به خواب
ور بـبـيـنــد رگ جــانـش بـه سـحـــر بگشــاييد
خـواب بـد ديــدم وز بــوي خـطـــرنـاكـي خواب
نـيــك بــد رنــگ شـــدم ،بـنـد خـطـــر بگشاييد
آتشـي ديــدم كـو بـاغ مـرا ســــوخت به خواب
ســرّ ايـن آتـــش و ايــن بـــاغ بـه بــر بگشاييد
گــر نـدانـيــد كـه تـعـبـيــر كـنـــد آتــش و بــاغ
رمــز تـعـبـيـــر ز آيــــات و ســـــور بـگـشــاييد
آري آتــش اجــــل و بــاغ بـه بــر فــرزند است
رفـــت فــرزنــــد ، شـمــا زيــور و فـر بگشاييد
نــازنـيـنـــان مـنـــا ، مـــرد چـــــراغ دل مــــن
هـمـچــو شمــع از مــژه خوناب جگر بگشاييد
خبر مرگ جـگــــر گـوشـــه ي من گوش كنيـد
شد جگر چشمه ي خون، چشم عبر بگشاييـد
گـلـشــن آتــش بـزنـيــد و ز سـر گلبن و شـاخ
نـارسـيــده گـــل و نـاپـخـتــه ثـمـــــر بگشاييد
بـلـبـل نـغـمـه گــر از باغ طـرب شــد به سفـر
گـوش بر نوحـه ي زاغــان به حضــــر بگشاييد
گـيـســوي چـنـــگ و رگ بـازوي بـربــــط ببريد
گــريـه از چـشـــم نـي تـيــز نـگــــــر بگشاييد
در دارالــكـتــب و بــام دبـسـتــــــــان بـكنـيــد
يــز نــظــــاره ز در و بـــام مـقــــــــر بگشاييد
مـن رســالات و دواويــن و كـتـب سوختــه ام
ديـده ي بـيـنــش ايـن حــال ضـــــرر بگشاييد
پـاي نـاخــوانـــده رسـيـــد و نفـر مـويه گــران
وا رشـيـــداه كـنـــــــان راه نـفـــــــر بگشاييد
دشمنــان را كه چنين سوخته دارندم دوسـت
راه بـدهـيـد و بـه روي هــمـــــــه در بگشاييد
دوسـتـــاني كه وفــاشــان ز نهـان داشته ام
چـــون درآيـنـــد ره از پـيــش حـشــر بگشاييد
خاقاني
با رنـگ و رويـت اي گــل ! گــل پشــت و رو ندارد
بـا لـعـلــت آب حـيــــــوان ، آبــــي بــــه رو ندارد
از عشق من به هرسو ،در شهر گفتگويي است
مـن عـاشـــق تــو هستـم ، اين گفت و گو ندارد
دارد مـتــاع عـفـــت ، از چــارســــــو خــريــــدار
بـازار خــود فـروشــي ، ايـــن چـــارســــو ندارد
جــز وصف پيش رويت ، در پشـت ســـر نـگـويـم
رو كـن بـه هركه خواهي ، گــل پشت و رو ندارد
مـحـــراب ابـروانـــت ، خـوانــد نـمــــــــاز دل ها
آري بـمـيـــــرد آن دل! كــز خــــــون وضو ندارد
گـر آرزوي وصـلــش ، پـيـــرم كنــد ، مـكـن عيب
عـيـب اسـت از جـــــوانــــي ، كــايــن آرزو ندارد
در تـار طـــرّه ي شـب ، تـــا روي روز بـنـهـفـــت
دل نـيـست كــــاو تـعـلّــــق ، بـا تـار مــــو ندارد
ســوزن ز تـيــر مــــژگــــان ، وز تار زلـف نخ كن
هــرچـنـــــد رخـنــه ي دل ، تـــاب رفـــــو ندارد
او صـبـر خــواهد از مــن ، بخـتـي كـه من ندارم
مـن وصـل خـواهـم از او ، قـصـــدي كه او ندارد
با شهــريـار بي دل ،ساقي به سر گراني است
چشـمـش مـگــر حريـفــان ! مي در سبو ندارد !
ادامه مطلب
گـاهـی گـر از مــلـال مـحــبّــــــت بـرانمت
دوری چـنــان مـکــن که به زاری بخوانمت
چـون آه مـن به راه کـدورت مـرو که اشک
پـیــک شـفـــاعتی است که از پی دوانمت
تـو گـوهــر سـرشـکــی و دردانـه ی صفــا
مـژگــــان فشـانمت که به دامـن کشانمت
ســرو بـلـنــد مــن که به دادم نمی رسی
دسـتـم اگـر رسـد بـه خــــدا می رسانمت
پـیـونـد جـــان جــدا شدنی نیست مـاه من
تــن نیستی که جـــان دهـم و وا رهـانمت
ماتمسرای عشـق به آتش چه می کشی
فردا به خاک سـوخـتــگــــان می کشانمت
دست نوازشی به سـر و گــوش من بکش
ســـازی شدم که ســوز و نوایی بخوانمت
تـو تـــرک آبـخـــورد مـحـبّــــــت نمی کنی
ایـنـقــــدر بی حـقـــوق هم ای گل ندانمت
ای غنچه ی گلی که لب از خنده بسته ای
باز آ که چـون صـبـــا به دمــی بشکفانمت
یک شب به رغم صبح به زنـــدان مــن بتاب
تا مــن به رغم شمع ســر و جـان فشانمت
چـوپـان دشـت عـشـقـــم و نای غزل به لب
دارم غــــزال چـشـــم سـیـــه می چرانمت
لبخند کن معاوضه بـا جـــان شـهـــــــریــــار
تـا مــن به شـــوق این دهـم و آن ستـانمت
ادامه مطلب
عرشيان امشب زمين را لاله باران مي كنند
خـاك را خـوشبـوتـر از زلف نگـاران مي كنند
آفرينـش فـيـضِ از ديــدار احـمـــــد مي برد
كعبه امشب سجده بر خاك محمّــد مي برد
*********
امشب همه نيلوفران ، مشتـاق روي دلبرند
جمله شقايق ها همه ،مست مي پيغمبرند
امشب تمام قـدسيـان ، مهمان بزم سرمدند
جمع ملايك تا سحر ، مشغول ذكر احـمــدند
*********
ادامه مطلب
بـاز مـهـتــــاب دل افــروزم خــدايـــــا ديـــــر كـــــرد
خـانــه هـم زنــــــدان شـد و زنـدانـيــــان دلگـيـر كرد
عرصــه ي غــــم بود و سهراب يلي در خـاك و خـون
وه كـه بـاز ايـن بـي مـــروّت نــوش دارو ديـــر كـــرد
بـلـبـــل طـبــع مــــرا يــاراي گــــل گـفـتـــن نـمـانــد
صـحـبـتـي گـويي گـلـــــم بـا خـــــار دامـنـگـيــر كرد
كـعـبــه ي ذوق و صـفـــا را رهـــــروي در كـــار بــود
دوسـتـــــان يــا خــطّ سـيــر كــــاروان تـغـيـيـر كرد ؟
بـاز مــا را در غـــزل مي خـواســت گـيــر قـافـيــــــه
يـا غـــزال مــن خــدايـــا خـود بـه دامــی گـيــر كرد ؟
امشبـم گـر خود نباشـد خورد و خواب انديشه نيست
غصّه اي خوردم كه سخت از خورد و خوابم سير كرد
انتـظــارش هــر دمــم عـمـــري به پـايـــان مي بــرد
وه كه اين يك دم مـــرا تـا پــاي عـمــــري پـيــــر كرد
بس كه پر چين چهـره ام بـا يـاد روي و مــوي اوست
ديــدن آيـيـنـــه چـــون آهــــــم بـه دل تـاثـيـــر كـــرد
تـيــر مــژگـــان ســــوزن مـهــــر و رفـــوي يــــار بود
رو بـه جـــان مــن كـمـــان ابــروانــش تــيــــــر كــرد
چشم مستــش رام پيـكـان هـاي مــژگـــانـش نـبــود
زلــــف او نــــازم كــــه ايـن شـيـــر سـيــه زنجير كرد
پـيـــرم و از دولـت عـشـقـــم دل و جــانـــي جــــوان
وه چــه بــا جـــان جـوانـــم ايـن دل بـي پـيــــر كــرد
شـهـســوار طبـع مـن شــوق شـكـــار دل نـداشـــت
شـهـــــريـــارا آهــوي چـشـمــان يـــــارم شـيــر كرد
پـــر مي زنـد مـرغ دلــم با يـاد آذربــايــجــــــــان
خــوش بـاد وقــت مـــردم آزاد آذربــايــجــــــــان
ديري است دور از دامن مهرش مرا افسرده دل
بــاز اي عـزيـزان زنـده ام با ياد آذربــايــجــــــــان
آزادي ايـــــــران ز تــو آبــــادي ايـــــــران ز تـــو
آزاد بـاش اي خـطّـــه ي آبـــاد آذربــايــجــــــــان
تا باشد آذربــايــجــــــــان پيوند ايران است و بس
اين گفت با صوتي رسا فـريــاد آذربــايــجــــــــان
در بـيـسـتــون انـقــلـاب از شـور شيـريــن وطـن
بس تيشه بر سر كوفته فرهاد آذربــايــجــــــــان
در مكتب عشــق وطـــن جان باخـتـــن آمـوختـه
يارب كه بودست از ازل اسـتـاد آذربــايــجــــــــان
شـمـشــــاد ري را تـا بــوَد آزادي از جـــلّـــاد دي
در خاك و خون غلطيده بس شمشاد آذربايجــــان
آوخ كه نيـــرنـگ عـــدو با دســت نـاپـاك خـــودي
بگسيخت طوق طاعت از اكراد آذربــايــجــــــــان
اشك ارومي بين كه با خون دل سلماس و خـوي
دريــا شد و برمي كنـد بـنـيــــاد آذربــايــجــــــــان
ضـحّــاكـيــان مــركـزي بيــرون برنـد از حــد ستم
تـا ســر برآرد كــــاوه ي حــدّاد آذربــايــجــــــــان
خــون شد دل آزادگـــان يارب پس از چندين ستم
كـام ستمگر مي دهـي يا داد آذربــايــجــــــــان؟
جان داده آذربــايـجـــــــان امداد ايران را و نيست
ايـــران مــداران را سـر امــداد آذربــايــجــــــــان
تـا چـنــد در هــر بـوم و بــر آواره ايـد و در بـه در
دستي به هم اي نامــور اولاد آذربــايــجــــــــان
از آتـش پـاشـيــدگـي تـا چنـد خـاكسـتــر نشين
آبـــاد بـايــد خــانــه ي بـربــاد آذربــايــجــــــــان
بر زخم آذربـايـجـــــان هان شهــرايــارا مرهمي
تا شــاد گـرداني دل نـاشـــاد آذربــايــجــــــــان
يــار و هـمـســر نـگـرفتـم كـه گــرو بـود ســرم
تـو شـدي مـــادر و مــن با همه پـيـري پســـرم
تــو جـگــر گـوشــه هم از شـيــر بريدي و هنوز
مـن بـيـچــاره هـمـان عـاشــق خـونـيـن جگـرم
خــون دل مـي خــورم و چشم نظـر بـازم جــام
جرمم اين است كه صاحب دل و صـاحـب نظـرم
مـن كـه با عشـق نرانـدم بـه جـوانـي هـوسـي
هــوس عـشـق و جـواني اسـت به پيرانه سرم
پـدرت گــوهـــر خــود تـا بـه زر و سيــم فروخـت
پــدر عـشـــق بـســـوزد كــــه در آمــــد پــــدرم
عشـق و آزادگـي و حُســـن و جـوانـي و هــنــر
عـجـبـــا هـيــچ نيـرزيــد كــه بي سـيـــــم و زرم
هــنــــرم كــاش گـره بـنــد زر و سـيـمــم بـــــود
كـــه بـه بــازار تــو كــاري نـگـشــــود از هـنـــرم
سـيـــزده را هـمـه عـالـــم به در امروز از شـهــر
مـن خـود آن سـيـزدهــم كـز همه عالــم بـه درم
تــا بــه ديـــوار و درش تـازه كنـم عـهــــد قــديــم
گاهي از كوچـه ي مـعشــوقـه ي خود مي گذرم
تـــو از آن دگــري ، رو كـه مــــرا يـــــاد تــو بــس
خـــود تــــو داني كه مــن از كـان جهـاني دگــرم
از شـكـــار دگـــران چـشـم و دلـي دارم سـيــــر
شـيـــرم و جـــوي شـغــالـــان نـبــود آبـخـــــورم
خــــون دل مــــوج زنــد در جـگـــرم چـون يـاقـوت
شـــهـــريــــارا چــه كـنــم لـعــلــم و والا گـهــرم
در عجبم از مردمي كه خود زير ظلم و ستم زندگي مي كنند و بر حسيني مي گريند
كه آزاده زيست .
( دكتر علي شريعتي )
***
محرم ،ماه پيروزي خون بر شمشير ،تسليت باد .
بنال اي دل كه من غــم دارم امشب
نه دلسـوز و نه هـمــدم دارم امشب
دلـم زخـــم است از دست غــم يــار
هم از غـم چشم مرهم دارم امشب
هـمــه چيـزم زيـادي مي كنـد حيـف
كـه يـار از اين ميـان كـم دارم امشب
چـو عصـري آمــد از در گفتـم اي دل
همه عيـشـي فـراهـــم دارم امشب
نـدانـسـتــم كه بــوم شـــام غمگين
بــه بــام روز خـــــــــرم دارم امشب
بــرفـت و كـوره ام در سينه افروخت
بـبــيـــن آه دمـــــــــادم دارم امشب
به دل جشن و عروسي وعده كردم
نـدانـسـتـم كـه مـاتــــم دارم امشب
درآمــد يــــار و گـفـتــم دم گــرفتيـم
دمــم رفـت و همه غــم دارم امشب
به اميدي كه گــل تا صبـحــدم هست
به مـژگــان اشك شبـنـم دارم امشب
مـگــر آبستـن عـيـسـي است طبعم
كـه بــر دل بــار مــريـــم دارم امشب
ســر دل كـنــدن از لــعـــــل نـگــارين
عـجــب نقشي به خـاتم دارم امشب
اگـر روئـيـن تـنـي بـاشــم بـه هـمـت
غـمـي هـمـتــاي رستـم دارم امشب
غــم دل بـا كـه گـويـم شـهـــــريــــارا
كـه مـحــرومش ز محرم دارم امشب
در وصــل هـم ز عـشـــق تـو اي گــل در آتشم
عــاشـــق نمي شوي كه ببيني چه مي كشم
بـا عـقــل آب عـشــق بـه يـك جــو نـمـــي رود
بـيـچــــاره مـــن كه ســاخـتـه از آب و آتـشـــم
ديـشـب سـرم بـه بـالـش نــاز وصــــــال و بـــاز
صبح است و سيل اشك به خون شسته بالشم
پـروانـه را شـكـايـتـي از جـــور شـمـع نـيـسـت
عـمــري است در هواي تو مي سوزم و خوشم
خـلقــم به روي زرد بـخـنــدنـــد و بـاك نـيـســت
شــاهــد شــو اي شــرار مـحـبّــت كـه بيغشم
بــاور مـكــن كـه طـعـنــه ي طــوفــان روزگــار
جـــز در هــــواي زلــف تــو دارد مــشــوشـــم
ســـروي شــدم بــه دولــت آزادگــي كـه سـر
بـا كــس فــرو نـيــاورد ايـن طـبــع سـركـشـم
دارم چــو شـمـــع سـرّ غـمـش بـر ســر زبــان
لـب مي گزد چو عنـچـه ي خنـدان كه خامشم
هـر شــب چـو مـاهـتــاب بـه بـالـيـن مـن بتاب
اي آفـتــــــاب دلـكــش و مـــــــاه پـريـوشــــم
گــر زيــر پـيــرهــن شـده پـنـهــان كـنــم تـو را
سـحــر پـري دمـيــده بـه پـيـراهـــن كــشـــم
لـب بـر لـبـــم بـنــه بـنــوازش دمــي چـو نــي
تـا بـشـنــوي نـواي غـــــزل هـــاي دلـكـشــم
ســاز صـبــا بـه نـالـه شـبـي گـفـت شـهـريــار
ايـن كـار توسـت من همـه جــور تـو مي كشم
| Design By : Pichak |


